Πρωτομαγιάτικη βόλτα

Τελικά όπως έχουν γίνει τα πράγματα δεν μπορείς να χαρείς τίποτα…

Ξεκινήσαμε χθες να πάμε μια βόλτα, αργία λες είναι, μεσοβδόμαδα είναι, ευκαιρία να σπάσουμε την καθημερινή μας μονοτονία.

Τι πράγμα ήταν αυτό ;

Μου έρχεται η φαεινή ιδέα να πάμε μια βόλτα στο Σούνιο στο ναό του Ποσειδώνα. Θα πηγαίναμε από παραλιακή λόγω της διαδρομής και θα γυρίζαμε από Αττική οδό, τρομάρα μου…
Χαμός… έπηξα στην κίνηση. Πηγαίναμε σαν τα σκουπιδιάρικα όταν μαζεύουν τα σκουπίδια. Όπου και να πήγαινες νόμιζες ότι γινόταν γάμος. Το τι cabrio έπαιζε δεν λέγεται, όλος ο καλός ο κόσμος στο δρόμο με τα καλά του.

Λέω, αφού είμαστε εδώ κάτω, δεν πάμε για κανά φαγητό στα βλάχικα που είναι και ευκαιρία ;
Ναι… σαν ευκαιρία το σκέφτηκα ο μαλάκας. Καλύτερα να έτρωγα βρόμικο από καντίνα, χίλιες φορές.
Λάλησα… με το που στρίβω από την παραλιακή για να πιάσω τη Βάρης και αφού ήδη έχει πιαστεί ο κώλος μου στο κάθισμα, το γκάζι το πατούσα κάθε φορά που έβαζε διαφημίσεις στο ραδιόφωνο, δεν κουνιόμασταν ούτε μέτρο, σε σημείο που αν περνούσε από δίπλα ο Επιτάφιος θα του κόβανε κλίση για ταχύτητα.

Κάποια στιγμή, εντός τις ημέρας, φτάσαμε και παρκάραμε κιόλας. Πηγαίνουμε λοιπόν σε μια ταβέρνα που μας είχαν συστήσει. Με το μπαίνουμε μέσα τα ‘παιξα… της πουτάνας στη κυριολεξία. Κόσμος να μπαίνει, κόσμος να βγαίνει, κόσμος να περιμένει για τραπέζι, σερβιτόροι μούσκεμα στον ιδρώτα να πηγαινοέρχονται, άλλοι να κοιτάνε τους ιδρωμένους πελαγωμένοι.
Ρωτάω κάποιον τι πρέπει να κάνω για τραπέζι… αν δεις κάποιον να σηκώνεται μου λέει, πήγαινε και κάτσε μόνος σου, μην περιμένεις κανέναν. Ωραία λέω.
Για να μην σας τα πολυλογώ, ήταν θαύμα τελικά που φάγαμε (ελπίζω όχι του προηγούμενου τα αποφάγια). Μέσα στο άγχος… πότε θα κάτσουμε, πότε θα έρθει ο λεβέντης να καθαρίσει το τραπέζι, πότε θα το στρώσει, πότε θα παραγγείλουμε, αν θα έρθει η παραγγελιά σωστά, στο μόνο που δεν είχα άγχος ήταν αν θα ερχόταν κάποιος για να πληρώσουμε.

Και το κορυφαίο ήταν ότι περνάει από πίσω μου κυρία, η οποία ψάχνει τραπέζι και μέσα σε αυτόν τον πόλεμο ρωτάει το σερβιτόρο :

-υπάρχουν τραπέζια μη καπνιστών ;

Ευτυχώς που είχα φάει και γλίτωσα από τον κίνδυνο να καταπιώ το πιρούνι.
Δεν είναι δυνατών λέω… χάθηκε ο κόσμος να δούλευα ;

Τέλος πάντων ανακουφισμένοι που τελείωσε η οδύσσεια του φαγητού και ζωντανοί ακόμα, ξεκινάμε για το Σούνιο.
Εδώ δεν έχω παράπονο, ωραία διαδρομή, καθόλου κίνηση, όλα κυριλέ. Ποσειδώνα σου έρχομαι λέω από μέσα μου. Αμ δε…
Ο αρχαιολογικός χώρος είναι κλειστός μόνο πέντε μέρες το χρόνο… ε χθες, ήταν μια από τις πέντε.
Μπράβο λεβέντη μου με τις επιλογές σου.
Συμβιβαστήκαμε με την κατάσταση, βγάλαμε μερικές φωτογραφίες το ναό, από μακριά πάντα, μερικές μεταξύ μας και ακυρώσαμε την σκέψη για καφέ γιατί είχε περάσει η ώρα και είχαμε το ταξίδι του γυρισμού μπροστά μας και γιατί εμείς δεν είχαμε λόγο να περιμέναμε όπως οι υπόλοιποι, τον ταχυδρόμο για την σύνταξη.

Στην Αττική οδό φεύγοντας, τα προβλεπόμενα…

Έτσι λοιπόν ξεκούραστα περάσαμε την αργία μας, εμείς οι ταλαίπωροι που δεν έχουμε το χρόνο να κάνουμε την βόλτα μας κάποιες άλλες μέρες, πιο "ανθρώπινες".

Ααα… να μην το ξεχάσω…

Δευτέρα ο ήλιος ντάλα.
Τετάρτη ο ήλιος ντάλα.
Τρίτη που πήγε ο μαλάκας βόλτα…

Ειλικρίνεια

Όλοι μας σχεδόν, σε οποιαδήποτε είδους σχέση συνάψουμε, ελπίζουμε, ευχόμαστε και πολλές φορές απαιτούμε από τον άμεσα εμπλεκόμενο, αμοιβαία ειλικρίνεια.

Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι απλό…

Πόσο έτοιμοι είμαστε, όταν έρθει εκείνη η στιγμή όπου η ειλικρίνεια γίνεται πράξη ;

So you think...

…you can dance.
Και να ήθελες να μην μάθεις το τίτλο του διαγωνισμού αυτού, δεν γίνεται. Δεν γίνεται γιατί η παρουσιάστρια τον έλεγε τρεις φορές σε κάθε πρόταση που έλεγε. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου και μάλιστα με την original προφορά .
Είναι φανερό, ότι έπιασαν τόπο τα λεφτά των φροντιστηρίων… χαλάλι της… μπράβο.
Εννοείτε φυσικά ότι μετά το τέλος κάθε πρότασης, η οποία έμοιαζε με απαγγελία παραμυθιού σε τετράχρονο παιδάκι (ίσως από τον φόβο ή την ανασφάλεια του λάθους), ακολουθούσε το full teeth χαμόγελο των τριών δευτερολέπτων, για να συνειδητοποιήσεις αυτό που βλέπεις. Ίσως τώρα το χαμόγελο να οφείλεται και στην ικανοποίηση της παρουσιάστριας, που έφερε άλλη μια πρόταση εις πέρας χωρίς λάθος… και η καθυστέρηση στην ομιλία της, να της πρόσφερε τον απαραίτητο χρόνο για να χαρεί το θρίαμβο της και να πάρει δύναμη για να συνεχίσει στην επόμενη. Ίσως λέω…

Οφείλω όμως να παραδεχθώ, ότι στο “so you think, you can dance” η γλώσσα πήγαινε ροδάνι… σφαίρα. Θα έβαζα και στοίχημα, ότι ήταν η πρώτη πρόταση που είπε μωρό, όπως άλλα μωράκια λένε “μαμά μαμ”, έτσι.

Πάντως αυτό που δεν βρίσκω σωστό, σε αυτού του είδους τα παιχνίδια-διαγωνισμούς, είναι να ψηφίζει ο κόσμος ποιος θα μείνει και ποιος θα φύγει. Που ξέρω εγώ για παράδειγμα, αν χόρεψε ή αν τραγούδησε καλά, ο ένας ή ο άλλος ;
Είναι άδικο για τα παιδιά. Εγώ μπορώ να συμπαθώ κάποιον που δεν είναι καλός και να θέλω να “διώξω” κάποιον που είναι καλύτερος. Αυτή τη δουλεία πρέπει κανονικά να την κάνουν οι κριτές, που έχουν επιλεγεί και ξέρουν και πέντε πράγματα παραπάνω από εμάς, αλλιώς τι τους έβαλαν εκεί, αφού αποφασίζω εγώ για αυτούς ; για δημόσιες σχέσεις ;
Αν όμως η παραγωγή θέλει τα έσοδα από τα sms και τα τηλέφωνα, μπορούμε να ψηφίζουμε εμείς για να αποχωρίσει ο παρουσιαστής. Εκεί ναι…
Γιατί κύριε με υποχρεώνεις για όσο διαρκέσει το παιχνίδι να βλέπω τον ίδιο παρουσιαστή ;
Γιατί μου στερείς την ευκαιρία να ολοκληρωθώ σαν άνθρωπος, αφού δεν μπορώ να δω το παιχνίδι λόγω του παρουσιαστή. Που θα βρω εγώ το δίκιο μου ;
Η ίδια μούρη, δύο τρεις μήνες ; είναι δυνατόν ; δώσε μου την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω το κινητό μου. Δώσε μου την ευκαιρία να γίνω μέρος αυτής τηλεοπτικής χαράς που προσφέρεις, άσε με να νοιώσω κομμάτι από το πρόγραμμα σου, άσε με να ανεβάσω την AGB σου, άσε με να σου φανώ χρήσιμος.

Τι να πω, ώρες ώρες δεν μπορώ να μπω στη λογική τους.

Ζητώ συγνώμη για το παραπάνω παραλήρημα, αλλά αφορμή ήταν ότι το εν λόγω παιχνίδι, για δυο μέρες τηλεθέασης μου στοίχισε δυο μπαταρίες τηλεκοντρόλ και μια αγκύλωση στον αντίχειρα του αριστερού χεριού, αφού για τρεις ώρες έπρεπε να πατάω το mute, για να μην ακούω την παρουσιάστρια.

Άσχετο… εγώ που παλιά ήμουν μοντέλο, μπορώ να γίνω χρηματιστής ;